Bezwaarschrift naar belastingdienst deel II 6 april 2007

	Belastingdienst Doetinchem De Hutte Holding t.a.v. mr. X.X Xxxxxxxxxx p/a Roquetaillade Postbus 9024 12490 MONTJAUX 7000 HE DOETINCHEM Frankrijk Roquetaillade, 6 april ’07 Uw kenmerk: 64.57.602 moet dit niet zijn: 64.57.502 ? Uw brief van: 26 maart 2007 Onderwerp: Bezwaarschrift inzake aanslag 64.57.502.V.70.0112 Geachte heer Xxxxxx, Uw brief van 26 maart j.l heb ik deze week op 3 april ontvangen, waarvoor dank. Het probleem dat in het bezwaarschrift wordt aangeroerd is niet te onderschatten of zoals u schrijft: “Het probleem dat u aansnijdt, is een probleem dat dit bezwaarschrift overstijgt.” In zekere zin heeft u daarin volkomen gelijk en het zou eigenlijk niet op uw bureau dienen te liggen. Het is meer iets voor een constitutioneel hof of andere juridische instantie die grondwettelijke zaken controleert en toetst. Tegelijkertijd overstijgt de aangesneden problematiek de Nederlandse en zelfs de Europese context. En dus komt vroeg of laat de vraag boven water of er überhaupt een onafhankelijke publieke instantie is, die objectief naar het vraagstuk over de rechtvaardigheid van het vragen en betalen van rente kan kijken, laat staan er recht over kan spreken? Want: Hoe stel je iets ter discussie, wanneer je er zelf afhankelijk van bent en tegelijkertijd aan onderworpen? Hoe klaag je iets aan, wanneer de instantie die dit moet beoordelen er zelf in haar financiële voortbestaan afhankelijk van is? Hoe klaag je iets aan wanneer er enerzijds miljoenen gezinnen mee gevoed worden, maar het anderzijds ook miljarden mensen uitsluit en/of afhankelijk maakt? Kunnen we onszelf ter bewustwording en verantwoording roepen of kunnen we alleen anderen aanklagen? Dit laatste is overigens logisch in een wereld die gelooft in onderlinge concurrentie en papieren winst. Hoe kunnen we openhartig en gelijkwaardig communiceren over rechtvaardigheid wanneer het geloof in concurrentie, winst en groei belangrijker zijn geworden dan het respect voor de mens, de samenleving en de planeet waarop we leven? Hoe stel je iets ter discussie, wanneer we het binnen de politiek, commercie, justitie en religie onbewust normaal zijn gaan vinden om mensen afhankelijk te maken en te houden? Is er überhaupt nog iets of iemand verantwoordelijk binnen de Nederlandse en Europese samenleving, waarbij we het economisch zijn gaan vinden dat we concurrenten zijn van elkaar, wie is dan nog verantwoordelijk voor het algemene of gemeenschappelijke belang en de individuele zelfstandigheid? U geeft in uw brief van 26 maart j.l. aan: “Wanneer u de wet wilt veranderen, of, meer algemeen, invloed wilt uitoefenen op maatschappelijke ontwikkelingen, dan zult u binnen ons huidige bestel een parlementaire meerderheid van uw zienswijze moeten overtuigen.” Het heeft weinig zin om “de wet te veranderen“, groter is de uitdaging om in “de geest van de wet te kunnen en mogen leven” en dus daar de praktische voorwaarden voor te creëren. We creëren vandaag honderden regels en wetten om “iedereen tevreden te houden” en om te proberen recht te brijen wat vanaf het begin al krom is. Want wat is de oorsprong van onze geologische wet en regelgeving berg? De rentebetaler A (EURL Petit Château de Roquetaillade Aveyron) wordt door de wet minder goed beschermt dan de rentevrager B (de Hutte Holding BV). Hierdoor hebben we onbewust de bureaucratisering van de samenleving tot de belangrijkste prioriteit van de economie gemaakt. We hebben daarmee de economie (en politiek) opgesloten in een tweedimensionale wereld van papieren winst en groei, welke niet in staat is om zelf maatschappelijke prioriteiten te onderscheiden. Want winst is winst ongeacht waar het vandaan komt. Een voorbeeld, als voetballiefhebber kijk ik af en toe graag een wedstrijd, de competitie is spannend, het publiek stroomt toe, het stadion is vol, goed voor de (huidige benadering van de) economie. Maar staathuishoudkundig is er niets gebeurd, we zijn vermaakt en that’s it. Dus de economie reduceren tot een tweedimensionale prioriteit, herbergt het gevaar in zich dat de mens zich vervreemd van de werkelijkheid. En dat is wat we vandaag zien in de wereld waarin we leven, het gevoel geleefd te worden en onmachtig te zijn om iets ten positieve te kunnen veranderen. U schrijft dat ik me dien te wenden tot het parlement, maar zij zullen zeggen: “We zijn een klein land en op dit punt hebben we niets in de melk te brokkelen”. Gaan we naar Europa, dan zullen we hetzelfde te horen krijgen: “Dit is iets dat boven ons uitstijgt, dit kan alleen op wereldniveau bekeken worden.” De VN? Oplossing in zicht? Nee, want we zijn (potentiële) concurrenten dus we zullen blijven vechten voor onze eigen individuele overleving. Waarmee de angst regeert! Kan er vanuit een dergelijke situatie ooit een constructieve doorbraak komen? Nee, want wanneer we concurrenten zijn kan er nooit een evenwichtige en open dialoog ontstaan en het onderlinge vertrouwen vloeit langzaam maar zeker volledig weg. Het basismechanisme dat hier aan de basis staat is ons geloof in winst. Dit betekent dat we automatisch ook verliezers creëren. Menselijk efficiënt en economisch? Plato’s bureaucracy Cave A werkt, onderneemt en leent voor z’n geld, B ontvangt geld beschermd door de wet (Dit betekent in de praktijk dat de wet zelf geld produceert, een wonder?). Waardoor A en B zichzelf en elkaar gevangen houden, waardoor C, de uitgang niet gevonden kan worden, zelfs niet, wanneer we dat zouden willen. Gelijke kansen, rechtvaardig en economisch of gewoon ordinair geïnstitutionaliseerd bureaucratisch machtsmisbruik? De overheid is in plaats van bewaker van het algemene belang onbewust “maffiabaas” geworden. Veiligheid en onderling vertrouwen in de samenleving chronisch op het spel zettend. De dol draaiende bureaucratisering beschermend tegen een alledaags zelfstandig functionerende democratie, een zelfverantwoordelijke rechtsstaat en een gezondere leefomgeving. De burger regering is in werkelijkheid ontstaan om de rijken te beschermen tegen de armen. Adam Smith De aanslag is gebaseerd op een te hoge winst, ze bestaat namelijk uit een bureaucratische illusie, een rekenkundige hefboom: rente, winst, dividend etc. De illusie waarmee we ons hebben vervreemd van de realiteit. Dit is iets waarmee we ons niet kunnen verstoppen achter een parlementaire meerderheid of honderden wetten en regels ter compensatie achteraf. Want vandaag wordt de wet en met name artikel 1 uit de grondwet niet nageleefd. Artikel 1 Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht op welke grond dan ook, is niet toestaan. Economische apartheid en discriminatie zijn de motor van het huidige politiek-economische systeem met zogenaamd de overheid als onpartijdige beleidsbepaler en het rechtssysteem als onafhankelijke scheidsrechter. Maar door te kiezen voor onderlinge concurrentie kiest de overheid onbewust voor de winnaars. Weg onpartijdigheid, weg onafhankelijkheid, weg individuele en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Zijn we slechts systeembewakers of proberen we zelfstandig en onafhankelijk vanuit de functie die we bekleden een bijdrage te leveren aan de gezondmaking van een naar rechtvaardigheid strevende samenleving? Want daar, hoe bescheiden dan ook als putjeschepper of praatjesmaker als ambtenaar of minister-president, daar begint de democratie en nergens anders, wat de heren en dames politici ons en zichzelf ook wensen wijs te maken. Uw voornemen om het bezwaarschrift af te wijzen is menselijk te begrijpen, maar het illustreert de maatschappelijke gevangenis die we hebben gecreëerd, waarin het systeem het bepaalt voor de mens, slechts in staat het systeem te bewaken en daarmee de eigen mogelijke inbreng ontkennend. Daarmee de democratie en rechtsstaat reddeloos achter zich latend. Natuurlijk dient de problematiek van dit bezwaarschrift uiteindelijk ook in het parlement ter sprake te komen, maar wanneer gewone mensen de verantwoordelijkheden doorschuiven naar de institutionele democratie, dan zijn de wortels van de iedere dag democratie, van, voor en door mensen op sterven na dood. De intentie van dit bezwaarschrift is om de economie te democratiseren, te bevrijden uit de tweedimensionale bureaucratische gevangenis. Het is dus niet het streven van dit bezwaarschrift om de wet te veranderen, maar dat we haar serieus gaan nemen. Voor de duidelijkheid, ik ben het dan ook niet eens met uw voornemen om het bezwaarschrift af te wijzen, de bureaucratie beschermend ten koste van vrij en integraal ondernemerschap ten dienste van de samenleving. Daar mag best bij gelachen worden, vooral om onszelf en ons bureaucratische verstoppertje spelen. Met vriendelijke groet, De Hutte Holding BV Peter Hoopman Tel. 00 33 (0)XXX XXX

Belastingdienst Doetinchem                                     De Hutte Holding
t.a.v. mr. X.X Xxxxxxxxxx                                     p/a Roquetaillade
Postbus 9024                                                         12490 MONTJAUX
7000 HE DOETINCHEM                                      Frankrijk

Roquetaillade, 6 april ’07

Uw kenmerk: 64.57.602 moet dit niet zijn: 64.57.502 ?
Uw brief van: 26 maart 2007

Onderwerp: Bezwaarschrift inzake aanslag 64.57.502.V.70.0112

Geachte heer Xxxxxx,

Uw brief van 26 maart j.l heb ik deze week op 3 april ontvangen, waarvoor dank. Het probleem dat in het bezwaarschrift wordt aangeroerd is niet te onderschatten of zoals u schrijft: “Het probleem dat u aansnijdt, is een probleem dat dit bezwaarschrift overstijgt.” In zekere zin heeft u daarin volkomen gelijk en het zou eigenlijk niet op uw bureau dienen te liggen. Het is meer iets voor een constitutioneel hof of andere juridische instantie die grondwettelijke zaken controleert en toetst.

Tegelijkertijd overstijgt de aangesneden problematiek de Nederlandse en zelfs de Europese context. En dus komt vroeg of laat de vraag boven water of er überhaupt een onafhankelijke publieke instantie is, die objectief naar het vraagstuk over de rechtvaardigheid van het vragen en betalen van rente kan kijken, laat staan er recht over kan spreken?

Want:

Hoe stel je iets ter discussie, wanneer je er zelf afhankelijk van bent en tegelijkertijd aan onderworpen? Hoe klaag je iets aan, wanneer de instantie die dit moet beoordelen er zelf in haar financiële voortbestaan afhankelijk van is?
Hoe klaag je iets aan wanneer er enerzijds miljoenen gezinnen mee gevoed worden, maar het anderzijds ook miljarden mensen uitsluit en/of afhankelijk maakt?
Kunnen we onszelf ter bewustwording en verantwoording roepen of kunnen we alleen anderen aanklagen? Dit laatste is overigens logisch in een wereld die gelooft in onderlinge concurrentie en papieren winst.
Hoe kunnen we openhartig en gelijkwaardig communiceren over rechtvaardigheid wanneer het geloof in concurrentie, winst en groei belangrijker zijn geworden dan het respect voor de mens, de samenleving en de planeet waarop we leven?
Hoe stel je iets ter discussie, wanneer we het binnen de politiek, commercie, justitie en religie onbewust normaal zijn gaan vinden om mensen afhankelijk te maken en te houden?
Is er überhaupt nog iets of iemand verantwoordelijk binnen de Nederlandse en Europese samenleving, waarbij we het economisch zijn gaan vinden dat we concurrenten zijn van elkaar, wie is dan nog verantwoordelijk voor het algemene of gemeenschappelijke belang en de individuele zelfstandigheid?

U geeft in uw brief van 26 maart j.l. aan: “Wanneer u de wet wilt veranderen, of, meer algemeen, invloed wilt uitoefenen op maatschappelijke ontwikkelingen, dan zult u binnen ons huidige bestel een parlementaire meerderheid van uw zienswijze moeten overtuigen.”

Het heeft weinig zin om “de wet te veranderen“, groter is de uitdaging om in “de geest van de wet te kunnen en mogen leven” en dus daar de praktische voorwaarden voor te creëren. We creëren vandaag honderden regels en wetten om “iedereen tevreden te houden” en om te proberen recht te brijen wat vanaf het begin al krom is.

Want wat is de oorsprong van onze geologische wet en regelgeving berg? De rentebetaler A (EURL Petit Château de Roquetaillade Aveyron) wordt door de wet minder goed beschermt dan de rentevrager B (de Hutte Holding BV). Hierdoor hebben we onbewust de bureaucratisering van de samenleving tot de belangrijkste prioriteit van de economie gemaakt. We hebben daarmee de economie (en politiek) opgesloten in een tweedimensionale wereld van papieren winst en groei, welke niet in staat is om zelf maatschappelijke prioriteiten te onderscheiden. Want winst is winst ongeacht waar het vandaan komt.

Een voorbeeld, als voetballiefhebber kijk ik af en toe graag een wedstrijd, de competitie is spannend, het publiek stroomt toe, het stadion is vol, goed voor de (huidige benadering van de) economie. Maar staathuishoudkundig is er niets gebeurd, we zijn vermaakt en that’s it. Dus de economie reduceren tot een tweedimensionale prioriteit, herbergt het gevaar in zich dat de mens zich vervreemd van de werkelijkheid. En dat is wat we vandaag zien in de wereld waarin we leven, het gevoel geleefd te worden en onmachtig te zijn om iets ten positieve te kunnen veranderen.

U schrijft dat ik me dien te wenden tot het parlement, maar zij zullen zeggen: “We zijn een klein land en op dit punt hebben we niets in de melk te brokkelen”. Gaan we naar Europa, dan zullen we hetzelfde te horen krijgen: “Dit is iets dat boven ons uitstijgt, dit kan alleen op wereldniveau bekeken worden.” De VN? Oplossing in zicht? Nee, want we zijn (potentiële) concurrenten dus we zullen blijven vechten voor onze eigen individuele overleving. Waarmee de angst regeert! Kan er vanuit een dergelijke situatie ooit een constructieve doorbraak komen?

Nee, want wanneer we concurrenten zijn kan er nooit een evenwichtige en open dialoog ontstaan en het onderlinge vertrouwen vloeit langzaam maar zeker volledig weg. Het basismechanisme dat hier aan de basis staat is ons geloof in winst. Dit betekent dat we automatisch ook verliezers creëren. Menselijk efficiënt en economisch?

Plato’s bureaucracy Cave

A werkt, onderneemt en leent voor z’n geld, B ontvangt geld beschermd door de wet (Dit betekent in de praktijk dat de wet zelf geld produceert, een wonder?).
Waardoor A en B zichzelf en elkaar gevangen houden, waardoor C, de uitgang niet gevonden kan worden, zelfs niet, wanneer we dat zouden willen.

Gelijke kansen, rechtvaardig en economisch of gewoon ordinair geïnstitutionaliseerd bureaucratisch machtsmisbruik?

De overheid is in plaats van bewaker van het algemene belang onbewust “maffiabaas” geworden. Veiligheid en onderling vertrouwen in de samenleving chronisch op het spel zettend. De dol draaiende bureaucratisering beschermend tegen een alledaags zelfstandig functionerende democratie, een zelfverantwoordelijke rechtsstaat en een gezondere leefomgeving.

De burger regering is in werkelijkheid ontstaan om de rijken te beschermen tegen de armen.

Adam Smith

De aanslag is gebaseerd op een te hoge winst, ze bestaat namelijk uit een bureaucratische illusie, een rekenkundige hefboom: rente, winst, dividend etc. De illusie waarmee we ons hebben vervreemd van de realiteit. Dit is iets waarmee we ons niet kunnen verstoppen achter een parlementaire meerderheid of honderden wetten en regels ter compensatie achteraf. Want vandaag wordt de wet en met name artikel 1 uit de grondwet niet nageleefd.

Artikel 1
Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht op welke grond dan ook, is niet toestaan.

Economische apartheid en discriminatie zijn de motor van het huidige politiek-economische systeem met zogenaamd de overheid als onpartijdige beleidsbepaler en het rechtssysteem als onafhankelijke scheidsrechter. Maar door te kiezen voor onderlinge concurrentie kiest de overheid onbewust voor de winnaars. Weg onpartijdigheid, weg onafhankelijkheid, weg individuele en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Zijn we slechts systeembewakers of proberen we zelfstandig en onafhankelijk vanuit de functie die we bekleden een bijdrage te leveren aan de gezondmaking van een naar rechtvaardigheid strevende samenleving? Want daar, hoe bescheiden dan ook als putjeschepper of praatjesmaker als ambtenaar of minister-president, daar begint de democratie en nergens anders, wat de heren en dames politici ons en zichzelf ook wensen wijs te maken.

Uw voornemen om het bezwaarschrift af te wijzen is menselijk te begrijpen, maar het illustreert de maatschappelijke gevangenis die we hebben gecreëerd, waarin het systeem het bepaalt voor de mens, slechts in staat het systeem te bewaken en daarmee de eigen mogelijke inbreng ontkennend. Daarmee de democratie en rechtsstaat reddeloos achter zich latend. Natuurlijk dient de problematiek van dit bezwaarschrift uiteindelijk ook in het parlement ter sprake te komen, maar wanneer gewone mensen de verantwoordelijkheden doorschuiven naar de institutionele democratie, dan zijn de wortels van de iedere dag democratie, van, voor en door mensen op sterven na dood.

De intentie van dit bezwaarschrift is om de economie te democratiseren, te bevrijden uit de tweedimensionale bureaucratische gevangenis. Het is dus niet het streven van dit bezwaarschrift om de wet te veranderen, maar dat we haar serieus gaan nemen. Voor de duidelijkheid, ik ben het dan ook niet eens met uw voornemen om het bezwaarschrift af te wijzen, de bureaucratie beschermend ten koste van vrij en integraal ondernemerschap ten dienste van de samenleving. Daar mag best bij gelachen worden, vooral om onszelf en ons bureaucratische verstoppertje spelen.

Met vriendelijke groet,

De Hutte Holding BV
Peter Hoopman
Tel. 00 33 (0)XXX XXX