Open brief aan:
Ministerie van Algemene Zaken
T.a.v. Minister-president J.P. Balkenende
Postbus 20001
2500 EA DEN HAAG
Roquetaillade, 2 mei 2006
Kopie aan belastingdienst Winterswijk
Uw kenmerk: 64.57.502.
Onderwerp: Beëindiging van de economische apartheid.
Geachte heer Balkenende,
Om op zijn minst naar mijzelf toe geloofwaardig te zijn, stop ik per 10 mei van dit jaar er mee om enerzijds rente te eisen (De Hutte Holding BV) en anderzijds rente te betalen (EURL Petit Château Roquetaillade – Aveyron.) Deze twee bedrijven vormen bedrijfseconomisch gezien één grote maskerade, maar gek genoeg vormt deze maskerade de kiem van een uitdagend huwelijk tussen filosofie en ondernemerschap. Het feit dat de twee eerdergenoemde bedrijven stoppen met het eisen en betalen van rente heeft tot gevolg dat ik per 10 mei 2006 weiger om nog langer belasting te betalen over de rente inkomsten van de Hutte Holding BV. De datum 10 mei 2006 is niet toevallig gekozen, het is de dag, dat Frankrijk voor het eerst de afschaffing van slavernij officieel herdenkt. Een wat mij betreft nog altijd zeer actueel thema, wanneer we het zwarte gat van ons huidig politieke en economische denken en handelen zorgvuldig onderzoeken. Uiteraard ben ik bereid de bovengenoemde beslissingen in een rechtszaal te verdedigen. De heer Balkenende, misschien is het in een wereld die eeuwenlang is overheerst door onderlinge concurrentie: religieus, etnisch, politiek en economisch, onze grootste angst om te overwinnen, de angst om gelijkwaardig te zijn: mens onder mensen. Hoe kunnen we vrij zijn, wanneer de economische vrijheid van de één, de onderdrukking van de ander inhoudt? Een logisch gevolg van ons geloof en het in de praktijk brengen van onderlinge concurrentie, de economische apartheid.
Bijgevoegd een film over twee ongelofelijk moedige mensen, oorspronkelijk politieke concurrenten, maar die de oprechte moed hebben getoond door te zoeken naar een gezamenlijke uitweg omdat ze beiden het publieke belang daarvan in zagen. Mogen ze ons tot voorbeeld voor de weg naar vrede, vrijheid en rechtvaardigheid voor iedereen zijn. Geen gemakkelijke weg, maar een weg die van ieder van ons vraagt, ongeacht de rol die het leven ons heeft toebedeeld, arm of rijk, groot of klein, een constructieve bijdrage te leveren voor de vrijheid van ieder levend wezen. Tevens bijgevoegd een poging tot onderbouwing van de beëindiging van de economische apartheid. De samenleving is één en ondeelbaar, een onderneming van de mensen, door de mensen, voor de mensen.
Hoogachtend,
De Hutte Holding BV & EURL Petit Château Roquetaillade –Aveyron
Peter Hoopman Peter Hoopman
p/a Roquetaillade Roquetaillade
12490 MONTJAUX 12490 MONTJAUX
Frankrijk Frankrijk
www.leleurre.com www.petit-chateau-roquetaillade.com
BIJLAGE I DVD Mandela and de Klerck
BIJLAGE II Poging tot onderbouwing om de economische apartheid te beëindigen
- Onze potentiële rijkdom schuilt in de vrijheid die we voor onszelf en anderen creëren -
Dit is de bestemming en bijdrage van ieder mens, ongeacht ras, overtuiging, leeftijd of nationaliteit.
Bijlage II
Een poging tot onderbouwing, om de economische apartheid te beëindigen.
Peter Hoopman
Roquetaillade, 1 mei 2006
“There is another fine mess you got me into.”
Het einde van de wereld nadert CNN geeft de mogelijkheid aan de vertegenwoordigers van de verschillende religies om de mensheid toe te spreken, eerst komt de dominee, die zegt: “We hebben gezondigd. We zijn onmachtig om dit einde tegen te gaan. De noord- en zuidpool smelten, het water zal ons bereiken, we hebben nog maar twee weken om onze zonden te overzien en ons voor te bereiden op het hiernamaals”. De priester zegt: “De nood is groot, maar we kunnen ons verheugen op het eeuwige leven. En we kunnen onze schulden inlossen tegenover elkaar en ons voorbereiden op een zalige eeuwigheid.” Vervolgens komt de Imam: “We betalen nu de collectieve prijs die het losbandige en decadente westen over ons heeft uitgestort.” Als laatste komt de rabbijn, hij komt naar binnen stormen, gooit zijn jas over de stoel, stroopt zijn mouwen op en zegt: “Mensen we hebben heel weinig tijd. We hebben nog twee weken tijd om te leren hoe we onder water in leven kunnen blijven.”
Grotendeels overgenomen uit het dagblad Trouw.
Een poging tot onderbouwing om de economische apartheid te beëindigen
- Economie is niets anders dan een vorm van maatschappelijke communicatie en daarmee de belangrijkste bouwsteen van de democratie. Een duurzame hervorming zal pas mogelijk worden wanneer we de moed en de wil tonen om de economie te democratiseren.
- Concurrentie maakt burgers, bedrijfsleven en politici afhankelijk van de overheid die voor ons alles achteraf “regelt” en ondermijnt daarmee de soevereiniteit van het individu, het bedrijfsleven, de democratie, de rechtsstaat en de rol van de overheid zelf
. - Door winst als belangrijk economisch uitgangspunt te nemen en dit bureaucratisch te vertalen, heeft dit er voor gezorgd dat overheid en bedrijfsleven zich vervreemd hebben van de dagelijkse realiteit waardoor de bureaucratie onbewust een verstikkend doel en niet een doelmatig middel is gebleven.
- Instituties (regering, justitie en volksvertegenwoordiging) die onderlinge concurrentie als basisbouw-steen van de samenleving nemen, zullen in de loop der tijd niet meer het onderscheid kunnen maken tussen een maffiaorganisatie en de publieke zaak. De samenleving zal de overheid gaan beconcurreren.
- We hebben ooit afgesproken dat geld waarde op zich heeft (rente.) In de loop der tijd zijn we dit gaan geloven met de daarbij horende wetmatigheden en conditioneringen. Dit heeft voor een zeer platte, tweedimensionale benadering van de samenleving gezorgd waarbij de mens zich uiteindelijk ondergeschikt heeft gemaakt aan “het systeem/mechanisme”, à la 1984, Modern Times en The Matrix.
- Polemieken en “ziekte” kunnen in veel gevallen, vanuit “economisch” perspectief erg “winstgevend” zijn. Echter staathuishoudkundig is het in veel gevallen sprake van verspilde energie, die de “werkelijke” vraag en aanbod door een open en vrije communicatie vrijwel in de kiem smoren omdat de “economische” belangen om de samenleving ziek en de polemiek “levend” te houden te groot zijn.
- Binnen het bedrijfsleven, economische wetenschap, religie en de politiek zijn we het “economisch” gaan vinden om mensen afhankelijk van ons te maken.
Hey, verdorie ons drinkwater vervuilt................ maar gelukkig is het “goed” voor de economie, want iemand kan het gaan schoonmaken, bovendien verhoogt dit de winst van iets of iemand want de vervuiling leidt tot schaarste.
Eind jaren tachtig wordt op de hogere landbouwschool te Deventer een themamiddag georganiseerd over de in Nederland ontstane mestproblematiek. Ook boeren uit de omgeving zijn uitgenodigd voor hun inbreng in het debat vanuit de praktijk. Aan het eind van de middag staat een van deze boeren op, die de discussie blijkbaar zat is en zegt: Verdomme laat ons nou lekker geld verdienen, dan kunnen we met dat geld de problemen oplossen”. Kon me destijds niet voorstellen dat hij dat meende, dat hij zo “dom” kon zijn. Pas jaren later kwam ik mijn eigen domheid te boven door te beseffen dat deze boer de beste samenvatting had gegeven van ons politiek-economische systeem, ons economisch denken en handelen: eerst groei en winst en daarna zien we wel.
Negenentwintig mei 2005, uitslag van het referendum over de Europese grondwet in Frankrijk. De politieke winnaars en verliezers ontmoeten elkaar voor een Tv-debat. Dit debat is de perfecte illustratie van de armoede en failliet van het huidige politieke denken, waarbij het geloof in “winnen” en “verliezen” het heeft gewonnen van het besef dat we mens onder mensen zijn en daar individueel en gezamenlijke verantwoordelijkheid voor dragen.
Maart - april 2006, Frankrijk gaat massaal de straat op om te manifesteren. Burgers en overheden zijn in de loop der tijd concurrenten geworden en vechten beide voor hun individuele overleving zonder de ander nog te kunnen horen of zien, want ieders individuele overleving staat op het spel in een wereld die gelooft in concurrentie.
Economische apartheid (concurrentie) is vandaag vrijwel overal in de global village geïnstitutionaliseerd, het heeft uiteindelijk wantrouwen gezaaid en mensen van elkaar vervreemd, maar ook van de politiek en het bedrijfsleven, de democratie machteloos makend. We creëren schulden op schulden, speculeren er op los zonder begin of zonder eind in het luchtledige, zonder wortels in de samenleving. Resulterend in een negatieve symbiose van afhankelijkheid, chantage en hypocrisie. Willen we weer mens onder mens kunnen zijn dan zullen we onze economische communicatie dienen te reinigen van de corruptie die we het hebben meegegeven: rente op geld.
We zullen dan ons voedsel blijven verbouwen, huizen bouwen en onze kinderen onderwijzen, gewoon omdat dit prioriteiten zijn maar zonder het geloof in winst en groei. We creëren dan de mogelijkheid elkaar opnieuw te ontdekken en deuren te openen die voorheen gesloten bleven door opnieuw te leren met elkaar op een gelijkwaardige manier te communiceren en te beseffen dat de mensheid en natuur één en ondeelbaar is in een oneindige diversiteit. Het bedrijfsleven dient weer de gezonde ruggegraat van een open, dynamische en gezonde democratie te worden en zijn, welke het vertrouwen hersteld in de samenleving, gebaseerd op partage, oprechtheid, gelijkwaardigheid en samenwerking.